Blog 01

Je leeft maar één keer en mijn motto is: haal er alles uit. Zonder iemand tot last te zijn uiteraard. 😉

Je wordt ouder, pappa…

In 2026 heb ik een vijfjarig motoravontuur afgerond: de MRA Iron Curtain Trail. Van Grense Jakobselv, op de grens van Noorwegen en Rusland aan de Barentszzee, helemaal tot Rezovo, op de grens van Bulgarije en Turkije aan de Zwarte Zee.

We hebben het voormalige IJzeren Gordijn zo nauwkeurig mogelijk gevolgd en onderweg ontzettend veel avonturen beleefd. Een onvergetelijke ervaring! Meer daarover kun je lezen op mraironcurtaintrail.com.

De laatste twee jaar van dat motoravontuur waren geweldig, maar vielen eerlijk gezegd ook best zwaar. Lange dagen op de motor, hitte, kou, stortregen, omvallen in de modder, wegglijden over het grind…

Pff, je wordt ouder, pappa… 😅

Dus besloot ik: geen lange reizen meer op de motor.

Maar niet meer reizen? Geen denken aan.

Reizen zit blijkbaar gewoon in mijn bloed. Ik ben nieuwsgierig, leergierig en altijd benieuwd naar wat er achter de volgende horizon ligt. Dus ging mijn blik langzaam richting een iets comfortabelere manier van reizen.

Een camperbus… dat is misschien wel wat.

Maar goed, dat gaat over mij. Hoe zit dat met de rest van het gezin?

Het eerste zaadje

Onze oudste zoon Tariq hadden we al beloofd dat we na zijn gymnasiumdiploma in 2029 met zijn allen een verre reis zouden gaan maken. Zelf had hij een voorkeur voor China of Japan.

Kijk, daar was het eerste zaadje al geplant. 🌱

In 2026 werd mijn Mercedes Marco Polo, de MyRoute-Van, geleverd. De eerste reis naar de Dordogne beviel ons allemaal bijzonder goed. De tweede reis naar de Costa Brava eigenlijk nog beter.

En ergens onderweg begon er een plannetje in mijn hoofd te groeien…

Op een fijne dag kwam onze verre vakantie ter sprake en bijna terloops vertelde ik over een droom.

Wat als we in 2029, wanneer Tariq zijn gymnasium heeft afgerond, niet met het vliegtuig naar China en Japan gaan…

maar met de Marco Polo?

Daarbij maakte ik natuurlijk heel slinks gebruik van het feit dat zowel mijn vrouw Malika als Tariq niet zulke liefhebbers zijn van vliegen.

En tot mijn grote verbazing stonden ze er nog welwillend tegenover ook.

Sjonge.

Gauw vastleggen, want misschien denken ze er morgen weer anders over. 😇

Binnen werkelijk één dag had ik de domeinnaam gereserveerd, de basis voor de website gemaakt en de eerste ideeën op papier gezet.

Je moet het ijzer smeden als het heet is.

Na het avondeten van de volgende dag presenteerde ik de website en het plan. Daarbij herinnerde ik ze er fijntjes aan dat ze de dag ervoor eigenlijk al impliciet toestemming hadden gegeven.

Natuurlijk zagen ze nog vele beren op de weg.

Ik ook hoor.

Maar inmiddels stond er een website, was er een naam en begon het ineens verdacht veel op een echt plan te lijken. En gaandeweg merkte ik dat het enthousiasme voor het avontuur steeds groter werd.

En waarom ook niet?

Werk en avontuur

We hebben met MyRouteApp B.V. een goedlopend bedrijf. Voorzichtig leg ik steeds meer taken en verantwoordelijkheden bij onze medewerkers, zodat ik zelf wat meer ruimte krijg voor andere dingen.

Lees: reizen. 😎

En natuurlijk heeft het avontuur ook waarde voor MyRoute-app. Want als je wilt laten zien wat onze software kan, dan is een reis van acht maanden van Europa naar Japan natuurlijk wel een aardige praktijktest.

We gaan de complete reis met MyRoute-app voorbereiden, de routes ermee plannen en onderweg natuurlijk met onze eigen app navigeren.

Werk en privé lopen bij ons dus mooi synchroon.

Geen game, maar de echte wereld

Maar veel belangrijker vind ik wat deze reis voor onze kinderen kan betekenen.

Tariq is nu 15 en Jaspár 9. In 2029 zijn ze 18 en 12 jaar oud.

Zo'n avontuur zal ze vormen. Daar ben ik van overtuigd.

Het is ook een mooie tegenhanger van een wereld die zich steeds meer digitaal afspeelt. Want dit is geen game. Je kunt niet even opnieuw beginnen als iets tegenzit.

Dit is de echte wereld.

Samen problemen oplossen. Routes bedenken. Nieuwe plekken ontdekken. Mensen uit andere culturen ontmoeten. Jezelf leren kennen. Grenzen verleggen. Een keer flink balen als iets niet lukt en daarna samen bedenken hoe we het wél gaan oplossen. Uit je comfortzone...

En vooral: de prachtig mooie wereld ontdekken.

Daar doen we het voor. 🌍

Nog bijna drie jaar te gaan

Natuurlijk is het pas over bijna drie jaar.

Gelukkig maar, want er is nog ontzettend veel te regelen.

Jaspár is in 2029 bijvoorbeeld nog leerplichtig. Dat wordt dus een uitdaging en daar moeten we een goede oplossing voor vinden. We willen ervoor zorgen dat hij onderweg goed onderwijs kan blijven volgen.

Maar denk ook aan documenten, visa, grensovergangen, verzekeringen, routes, paklijsten, onderhoud aan de Marco Polo onderweg en waarschijnlijk nog honderd dingen waar we nu nog helemaal niet aan denken.

En veiligheid staat voorop.

We gaan het avontuur niet uit de weg, maar hoeven ook niet bewust de ellende op te zoeken. Dus gevaarlijke wegen en gebieden vermijden we zoveel mogelijk. Hetzelfde geldt voor extreme weersomstandigheden en onnodig risicovolle routes.

En omdat naar Japan rijden blijkbaar nog niet ambitieus genoeg was, heb ik er nog een kleine uitdaging aan toegevoegd.

We gaan proberen te reizen:

van het uiterste westen van Europa naar het uiterste oosten van Japan.

En zo ontstond uiteindelijk:

MRA Road to Japan 2029

Van het uiterste westen van Europa naar het uiterste oosten van Japan.

Eén gezin. Eén Marco Polo. Eén onvergetelijke reis.

Acht maanden onderweg.

In leven en welzijn gaan we het gewoon doen.

Gezond blijven. Fitter worden. Alle beren op de weg één voor één verjagen. Stap voor stap voorbereiden wat voorbereid kan worden.

We kunnen onmogelijk voorspellen wat er de komende drie jaar en tijdens acht maanden reizen allemaal gaat gebeuren.

En misschien is dat juist wel het mooie eraan.

We kunnen alleen ons uiterste best doen om deze droom werkelijkheid te laten worden.

En dat is exact wat we gaan doen.

Geen 100, maar 200%! 🚐💨

Blog 02: De Marco Polo